Κάτι τρέχει στον Έβρο

Ένα παιδί δεκαέξι χρονών έφυγε από τη ζωή. Ένα παιδί που το μεγάλωσες με κόπο, το καμάρωσες να φοράει τη φανέλα του, να δένει τα κορδόνια του και να μπαίνει στο γήπεδο με όνειρα, χαμόγελο και δίψα για ζωή.

Μόλις στο 3ο λεπτό ενός αγώνα τοπικού πρωταθλήματος στη Θάσο, ένα συνηθισμένο τζαρτζάρισμα ώμο με ώμο έμελλε να μετατραπεί σε ανείπωτη τραγωδία. Το αγόρι εκτινάχθηκε εκτός αγωνιστικού χώρου και χτύπησε με το κεφάλι πάνω σε ένα συμπαγές, τσιμεντένιο τοιχίο.

Το τοιχίο αυτό δεν βρισκόταν σε ασφαλή απόσταση, ούτε διέθετε προστατευτικά στρώματα. Βρισκόταν μόλις μισό μέτρο από την πλάγια γραμμή. Ακολούθησαν σκηνές αλλοφροσύνης, επανειλημμένες προσπάθειες καρδιοαναπνευστικής αναζωογόνησης μέσα στον αγωνιστικό χώρο, αγωνιώδης διακομιδή απέναντι στο νοσοκομείο της Καβάλας. Δυστυχώς ο 16χρονος ήταν εγκεφαλικά νεκρός.

Το εξοργιστικό σε αυτή την υπόθεση δεν είναι η κακή στιγμή. Είναι ότι το περιστατικό αυτό δεν αποτελεί «ατύχημα». Σε ένα άθλημα γεμάτο ένταση, ταχύτητα, τάκλιν και σπριντ, οι υπεύθυνοι επέτρεψαν να διεξάγονται επίσημοι αγώνες παιδιών μέσα σε μια τσιμεντένια παγίδα θανάτου.

Η εικόνα αυτή δεν είναι μεμονωμένη. Πόσο ασφαλή είναι, αλήθεια, τα γήπεδα ποδοσφαίρου στα οποία στέλνουμε καθημερινά τα παιδιά μας με την ψευδαίσθηση ότι αθλούνται προστατευμένα; Η πραγματικότητα είναι αποκαρδιωτική. Σε αμέτρητες περιοχές της χώρας, γήπεδα λειτουργούν χωρίς καν επαρκή ή καθόλου φωτισμό, αναγκάζοντας ακαδημίες και ερασιτεχνικά σωματεία να στριμώχνουν τις προπονήσεις στο ημίφως και να κυνηγούν το τελευταίο φως της ημέρας για να μην τραυματιστούν τα παιδιά μέσα στο σκοτάδι.

Σε αυτή τη χώρα έχουμε καταλάβει πια ότι τίποτα δεν ελέγχεται, τίποτα δεν διορθώνεται και καμία ουσιαστική παρέμβαση δεν γίνεται, αν δεν προηγηθεί πρώτα μια «ανθρωποθυσία». Πρέπει να χαθεί ένα παιδί για να συγκινηθούν οι αρμόδιοικαι να αρχίσει το γνωστό μπαλάκι της μετάθεσης ευθυνών.

Απέναντι στον ανείπωτο πόνο μιας οικογένειας που έχασε το σπλάχνο της σε ένα γήπεδο, τα λόγια περιττεύουν. Αυτό που απαιτείται τώρα είναι άμεση απόδοση ευθυνών σε όσους αδειοδότησαν και θεώρησαν ασφαλές αυτό το τσιμεντένιο έκτρωμα, καθώς και γενικός έλεγχος με λουκέτο σε κάθε γήπεδο που θέτει σε κίνδυνο τις ζωές των παιδιών μας. Τα παιδιά αλλά και κανένας άνθρωπος δεν είναι αναλώσιμος.

Σ.Καλονιάτη