Κάτι τρέχει στον Έβρο

Το πρώτο πράγμα που σκέφτηκα τη Δευτέρα 4 Μαΐου, ήταν πως επιτέλους έχω τη δυνατότητα να χαρώ τις ανοιξιάτικες ομορφιές του Έβρου. Πάντα τέτοια εποχή θέλω πολύ να επισκέπτομαι την περιοχή της Μάκρης.

Τις δαντελένιες παραλίες της που τις απολαμβάνω στην πλήρη φυσική τους ομορφιά, τους αρχαιολογικούς χώρους, τα εκκλησάκια και φυσικά τη σπηλιά του Κύκλωπα.

Με μαγεύει η θέα προς το λιμάνι, την Αλεξανδρούπολη, τη Σαμοθράκη. Οι αιωνόβιες ελιές, τα αυλάκια που σύντομα θα τις ποτίζουν. Τα αγριολούλουδα, τα αναρριχώμενα φυτά, η μυστηριώδης σπηλιά, που μαζί με τα κατάφυτα μονοπάτια σχηματίζουν ένα νεραϊδίσιο σκηνικό.

Μόλις δέκα χιλιόμετρα από την πόλη μας, αντί να περπατάμε σε τσιμεντένια ή ασφάλτινα μονοπάτια, μπορούμε να ζήσουμε σε μια άλλη εποχή με απίστευτες μυρωδιές, ήχους και υπέροχα σκηνικά.

Οι βροχές και ο δυνατός ήλιος το Μάη φούντωσαν τόσο πολύ τη βλάστηση που περπατώντας στο μονοπάτι αισθάνεται κανείς πως βρίσκεται σε μια περιπέτεια, πως κάτι θα ξεπροβάλει, πως ο προορισμός είναι άγνωστος. Τρέλαναν επίσης και τα πουλιά που όλη μέρα τραγουδάνε, ιδιαιτέρως τα αρσενικά που καλούν το ταίρι τους. Ξεσήκωσαν και όλες τις μυρωδιές από τα φύλλα και τα λουλούδια. Ξεσήκωσαν και μένα να βγω απ' το καβούκι του χειμώνα και της καραντίνας και να γίνω ξανά ένα με τη φύση και τη ζωή.

Ελένη Μακρυγιάννη