Κάτι τρέχει στον Έβρο

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στο πιο δυνατό ανθρώπινο συναίσθημα, στον Έρωτα.

Ο έρωτας δεν χωράει σε καλούπια, ούτε εξαντλείται σε μια ημερομηνία, αφού η φύση του είναι να μεταμορφώνεται, να επιβιώνει και να μας αναστατώνει με τρόπους που συχνά δεν περιμένουμε.

Σήμερα γιορτάζει η ίδια η ζωή μέσα από τα χτυποκάρδια που καθόρισαν την πορεία μας.

Η πρώτη μας γνωριμία με αυτό το "χτυποκάρδι" γίνεται στον παιδικό μας έρωτα. Παρόλο που για  πολλούς αυτός ο έρωτας θεωρείται "περαστικός", στην πραγματικότητα είναι εκείνος που μας διδάσκει πώς να ενθουσιαζόμαστε.

Αν είμαστε τυχεροί θα ζήσουμε έναν έρωτα-σταθμό, εκείνον που ήρθε  για να μας αλλάξει ολοκληρωτικά και μετά αποχωρεί, αφήνοντας πίσω του έναν διαφορετικό άνθρωπο. 

Στην αντίπερα όχθη στέκεται ο ανεκπλήρωτος έρωτας. Είναι η επιθυμία που δεν έγινε πράξη, το βλέμμα που δεν βρήκε ανταπόκριση, η ιστορία που έμεινε στο «αν». Αυτός ο έρωτας δεν είναι ημιτελής, γιατί ζει μέσα στην ιδανική του μορφή, χωρίς καμία φθορά. Φυλαγμένος στην καρδιά μας.

Υπάρχει όμως και ο ορκισμένος έρωτας, εκείνος που επέλεξε τη δέσμευση και την κοινή πορεία. Είναι η αγάπη που έχει περάσει από τη φωτιά και έχει γίνει ατσάλι. Εδώ η μαγεία δεν βρίσκεται στο άγνωστο, αλλά στην ασφάλεια, στην καθημερινή ιεροτελεστία της φροντίδας και στην απόφαση δύο ανθρώπων να γίνουν ένας κοινός κόσμος, παρά τις καταιγίδες.

Η αλήθεια είναι πως ο έρωτας, σε όποια μορφή κι αν μας συνάντησε, μας άφησε κάτι από την αύρα του και η ζωή μας απέκτησε "χρώμα" επειδή κάποτε τολμήσαμε να αισθανθούμε.

Να την ζείτε αυτήν την ημέρα και να πιστεύεται στον έρωτα και σ’ όλους τους έρωτες. Μικρούς ή μεγάλους, πρώτης ματιάς ή δέκατης τρίτης, με διαφορά ηλικίας και γενικά όποιον άλλον έρωτα υπήρξε ή υπάρχει.

Ας τον τιμήσουμε λοιπόν σήμερα, όχι για την κατάληξη, αλλά για το ταξίδι, γιατί κάθε χτυποκάρδι ήταν μια απόδειξη πως είμαστε αληθινά, υπέροχα... ζωντανοί.