Κάτι τρέχει στον Έβρο

“Πάρε με όταν φτάσεις”… Μία μέρα μετά εθνική τραγωδία με δεκάδες νεκρούς στα Τέμπη, η πιο συνηθισμένη φράση που πάντα συνοδεύει τα ταξίδια όλων των παιδιών όλων των Ελλήνων : “Πάρε με όταν φτάσεις”… βουίζει στα αυτιά όλων μας.

"Πάρε με παιδί μου όταν φτάσεις, ναι;" Πόσες φορές το είπαμε στα παιδιά μας και πόσες φορές το ακούσαμε ως παιδιά;

Όλη η αγωνία των γονιών κρύβεται σε αυτή τη πρόταση. Σε κάθε ταξίδι παριμένουμε το τηλεφώνημα που θα μας λέει «μαμά έφτασα, όλα καλά!»

Αυτό το τηλεφώνημα τα ξημερώματα της Τετάρτης κάποιοι γονείς δεν το άκουσαν. Και κάποιοι ευθύνονται γι αυτό. Στέρησαν τη ζωή από τον Δημήτρη, τον Βασίλη, την Ελπίδα, την Αναστασία, τον Κυπριανό και τόσους άλλους.

Σε 46 ανέρχονται οι επιβεβαιωμένοι νεκροί που έχουν ανασυρθεί μέχρι στιγμής από τα συντρίμμια επιβατικής αμαξοστοιχίας.

Μουδιάζει το κεφάλι μας και ραγίζει η καρδιά μας με τις μαρτυρίες των διασωστών που αναφέρουν ότι τους πλησίαζουν μάνες και τους εκλιπαρούν να τους δώσουν ό,τι βρουν από το παιδί τους, να τους το δώσουν για να το θάψουν.

Έφτασαν στο τόπο της τραγωδίας όλοι οι πολιτικοί. Ε και; Οι οικογένειες που σήμερα θρηνούν για τα παιδιά τους καλά δεν θα γίνουν ποτέ. Με τίποτα. Ό,τι και να ειπωθεί, ό,τι και να γραφτεί, ό,τι και αν αποφασίσει η δικαιοσύνη τα παιδιά δεν γυρίζουν πίσω, οι «πληγές» δεν θα κλείσουν ποτέ.

Και εμείς που μείναμε πίσω συνεχίζουμε να ζούμε... από τύχη  σε αυτή την χώρα που όλα λειτουργούν με την λογική του «πάμε και όπου βγει».

 Τα θερμά μας συλλυπητήρια σε όλους τους γονείς που δεν άκουσαν την φωνή των παιδιών τους να λένε προχθές «Eίμαι καλά μην ανησυχείς!

Σ.Κ