Κάτι τρέχει στον Έβρο

Ένα κείμενο του Σεβασιμότατου Μητροπολίτη Αλεξανδρούπολης κ. κ. Άνθιμου

Τόσο ο κ. Τσίπρας όσο και ο κ. Σαμαράς, εξήγγειλαν διαρκώς μιά «νέα Ελλάδα». Η έννοια αυτή είναι απλή ονειροπόλα προεκλογική ελπίδα ή μήπως αποτελεί κοινό πολιτικό τόπο;

Υπάρχει άραγε κάποιο επί χάρτου καταστρωμένο πλάνο αυτής της «νέας Ελλάδος», προσανατολισμένο στις νέες αξίες του διεθνούς περιβάλλοντος; Είναι εγχώριο όραμα ή έξωθεν πρόταση - επιβολή;

Ίσως υπό το πρίσμα των εσωτερικών εξελίξεων δεν είναι εύκολο να απαντηθεί το ερώτημα. Όμως, δεν φαίνεται λογικό να επαγγέλονται οι πολιτικοί μας κάτι που δεν υπάρχει ή να επικαλούνται μια επιδίωξη που δεν είναι άμεσα κομματικώς ρευστοποιητέα.

Χρειάζεται νομίζω να ερευνήσουμε τις αποχρώσες ενδείξεις αυτής της «νέας» μορφής που φαίνεται ότι παίρνει η Χώρα μας, αργά αλλά σταθερά, μέσα στα νέα δεδομένα της Ευρώπης που κι εκείνα διαμορφώνονται ξανά, μέσα στο περιβάλλον των νέων αξιών που ανατέλουν.

Το ελληνικό χρέος δεν είναι πρόβλημα, είναι πρόσχημα. Όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχει περίπτωση να αποπληρωθεί ποτέ. Κανείς εξάλλου δεν επιδιώκει κάτι τέτοιο. Ακούσαμε αυτές τις ημέρες με πόση ειλικρίνεια ειπώθηκε από την κ. Κριστίν Λανγκάρντ, ότι «αν η Ελλάδα προχωρήσει στις μεταρρυθμίσεις, τότε η Ευρώπη θα συζητήσει την ελάφρυνση του χρέους της». Ποιός χαρίζει με τόση ευκολία τα δανεικά; μόνο αυτός που προσβλέπει σε κάτι σημαντικότερο από τα χρήματα.

Σπάσαμε ρεκόρ εθνικής αντοχής εντός των μνημονίων. Χάθηκαν πολλά στοιχήματα διεθνώς. Ο κ. Σόϊμπλε διεκήρυξε ότι: «οι Έλληνες τόσα χρόνια είσαστε στην Ευρώπη και Ευρώπη δεν γίνατε». Και αυτάρεσκα βεβαίωσε πως: «όταν όλα τελειώσουν, στην Ελλάδα θα μου στήσουν αδριάντα»!

Τελικά, μήπως το επιδιωκόμενο είναι να γίνουμε Ευρώπη; Τί σημαίνει όμως αυτό; Μήπως αυτό που θα γίνουμε θα είναι η νέα Ελλάδα; Μήπως η νέα Ελλάδα θα αρχίσει την διαδικασία δημιουργίας και μιας νέας Ευρώπης;

Ο Γιώργος Παπανδρέου πριν παραιτηθεί από την Πρωθυπουργία αποκάλυψε στη Βουλή τον λόγο που μπαίναμε στην κρίση. Είπε ότι πρέπει η Ελλάδα να αποβυζαντινοποιηθεί και να επιστρέψει στο πνεύμα της αρχαίας Ελλάδος. (Το ίδιο είχε πει και ο ισραηλινός Πρωθυπουργός στον Πρόεδρο Παπούλια: «...έχουμε πολλά κοινά μεταξύ μας, εσείς τους αρχαίους σοφούς κι εμείς τους προφήτες»).

Σύμφωνα με τους δυτικούς, βυζαντινή νοοτροπία είναι αυτή που επιτρέπει το θεσμό του Κράτους και της Εκκλησίας να πνίγουν την κοινωνία και να μην την αφήνουν να αναπνεύσει!

Μ΄αυτή την προοπτική άρχισε η συρρίκνωση του Κράτους και η αποκέντρωσή του. Χθες με τον Καποδίστρια και τον Καλλικράτη, αύριο με την πλήρη ανεξαρτητοποίηση των τοπικών κοινωνιών από την κεντρική διοίκηση.

Η τεχνητή πολιτειακή κρίση που βιώνουμε, μάλλον θα φέρει πολυδιάσπαση των Κομμάτων και επανένωσή τους σε δύο πόλους (δημοκράτες-ρεπουπλικάνοι) αμερικανικού τύπου, καθώς και εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας από τον λαό.

Οι μεταρρυθμίσεις, όμως, θα αφορούν μόνο στο Κράτος; Μήπως θα αφορούν και στα σύνορα, που ούτως ή άλλως έπαυσαν να είναι στεγανά; Μήπως θα προλειαίνουν κάποια ομοσπονδιοποίηση της Ευρώπης; Ποιός να ξέρει!

Οι διαρθρωτικές αλλαγές, πόσο πρέπει να νυστερίσουν την κοινωνία και την νοοτροπία της; Πόσο βαθειά θα μπουν στις θεμελιώδεις δομές της; Έργο που παρά τα οικονομικά μας προβλήματα, όλοι ανεξαίρετα οι πολιτικοί χώροι στην Ελλάδα, το προχωρούν ακάθεκτα, διαμορφώνοντας μια soft πολιτισμική παράδοση (Εκκλησία, Παιδεία, Πολιτισμός) και μιά light κοινωνική αντίδραση.

Η επί της ουσίας άδοξη επιστροφή των τρακτέρς στα χωράφια, μετά από τόση κινητοποίηση, θα είναι άραγε ο δείκτης που θα φανερώσει πόσο "έπεσαν" τα αυτιά μας και πόσο μειώθηκαν οι αντιστάσεις μας;

Οι αγρότες με την παλαιά νοοτροπία των επιδοτήσεων που άρχισε το 1981 αποτελειώνονται. Ενώ παράλληλα δίνονται κίνητρα σε μορφωμένους νέους που γυρίζουν στην Επαρχία και επιδίδονται σε νέες μορφές καλλιέργειας. Όταν ένας νέος γυρίζει στο χωριό, θα δημιουργήσει εκεί μια αστική νοοτροπία. Ο πληθυσμός των αμερικανικών «χωριών», είναι αντίστοιχος  των ιδικών μας πόλεων, δηλ. το σχέδιο Marshall συνεχίζεται...

Οι μετακινούμενοι όμως, πληθυσμοί προς την Ευρώπη, ποιο ρόλο παίζουν εκτός από μοχλό πίεσης; Πού στοχεύει η Ευρώπη καθώς ανέχεται την άλωσή της;

Η γηραιά Αλβιόνα γιατί τραβάει τον πρώτο λίθο αποδόμησης της σημερινής Ευρώπης; Για να αποτελέσει τον ακρογωνιαίο της νέας που έρχεται;

Η γειτονική μας Τουρκία (την οποία ως «νέα Τουρκία» οικοδομεί ο αυριανός της Πρόεδρος Ερντογάν) τί θέση θα πάρει στον καταστρωμένο αυτό χάρτη, ως δώρο για την έστω εν αγνοία της, συμβολή στην διαμόρφωσή του;

Ο νυν Πρωθυπουργός μας κ. Τσίπρας, είπε ότι «η Ελλάδα θα εκπλήξει τους πάντες μέσα στο 2016». Να έκανε τόσο λάθος ή μήπως τα παραπάνω τεκταινόμενα έχουν καταληκτική ημερομηνία; Φέτος ή μέχρι το 2020;

Στο επόμενο θα συνεχίσω για την «νέα Ορθόδοξη Εκκλησία» που θα θαυματουργήσει πάλι.