Κάτι τρέχει στον Έβρο

Η ιστορία του τετράχρονου κοριτσιού που αναγκάστηκε να παραμείνει επί ώρες δίπλα στο άψυχο σώμα του πατέρα του, στον Έβρο, μέχρι να την βρει ένας αγρότης και να ειδοποιήσει την αστυνομία, έγινε τραγούδι.

Να υπενθυμίσουμε πως ο 32χρονος πατέρας του κοριτσιού την είχε μεταφέρει στους ώμους του, μέσα από τον ποταμό Εβρο, με αποτέλεσμα το παιδί, όταν βρέθηκε, να είναι στεγνό και ο πατέρας του να χάσει, πιθανότατα, τη ζωή του από το κρύο, αφού από τη μέση και κάτω το σώμα του ήταν μελανιασμένο. (Δείτε περισσότερα εδώ)

Το κοριτσάκι έπειτα μεταφέρθηκε στο σπίτι του «Χαμόγελου του παιδιού», στον Φοίνικα, ώσπου να επανενωθεί με τη μητέρα του. (Δείτε περισσότερα με ένα κλικ εδώ)

Ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου λοιπόν στο νέο του δίσκο του, με τίτλο "Με στόμα που γελά", έχει ένα τραγούδι εμπνευσμένο από την Τάλα.

Σε ανακοίνωσή του για το τραγούδι αναφέρει "Ιανουάριο του 2015, στον παγωμένο Έβρο ένα 4χρονο κοριτσάκι βρέθηκε κουρνιασμένο δίπλα στο νεκρό πατέρα του που ήταν μελανιασμένος από τη μέση και κάτω : είχε περάσει το παγωμένο ποτάμι αφήνοντας το σώμα του να λειτουργήσει κυριολεκτικά ως σανίδα σωτηρίας για το παιδί του. Η μικρή Σύρια Τάλα οδηγήθηκε στο "Χαμόγελο του Παιδιού" και αργότερα έσμιξε με τη μητέρα της... Αυτή είναι η ιστορία που έγινε χάδι και ευχή: "με τα χρόνια ίσως η μικρή να μην το θυμάται πια όλο αυτό που έζησε". Τουλάχιστον αυτό ελπίζω...".

Σε ερμηνεία του Σωκράτη Μάλαμα
Ούτι ο Κυριάκος Ταπάκης
Λαούτο ο Δημήτρης Μυστακίδης

Οι στίχοι του τραγουδιού

Τάλα, σταγόνα της βροχής,
Τάλα, ανήσυχο κολίμπρι,
Μάρμαρο απ’ τα τυφλά βουνά και
Νούφαρο πάνω στην οδύνη!
 
Τάλα, δεν είσαι κανενός,
Τάλα, είσαι του κόσμου όλου˙
Στάχτη στα μάτια του θεού και
μες στο λαρύγγι του διαβόλου.
 
Ξένος βοριάς , διπλός βοριάς, και
με παγωμένα χέρια  ανοίγει
καινούργιες όχθες για τον Έβρο,
 να ’χει ο πατέρας της να πίνει.
 
Τάλα, δεν είσαι κανενός,
Τάλα, είσαι του κόσμου όλου˙
στάχτη στα μάτια του θεού και
μες στο λαρύγγι του διαβόλου.
 
Θα ’ρθει καιρός που θα γελάς και
 από το γέλιο σου νιφάδες
θα πέφτουν απαλά στη μνήμη,
 δίχως ν’ αφήνουν χαραμάδες.
 
Τάλα, δεν είσαι κανενός,
Τάλα, είσαι του κόσμου όλου˙
στάχτη στα μάτια του θεού και
μες στο λαρύγγι του διαβόλου.