Κάτι τρέχει στην Ελλάδα

Αυτός είναι ο Γκρέιχαουντ, η πιο αρχαία ράτσα σκύλου στον πλανήτη, της οποίας η περιπέτεια ξεπερνά χρόνους και πολιτισμούς.

Οι ρίζες του Γκρέιχαουντ

Η ιστορία του Γκρέιχαουντ χάνεται στα βάθη των αιώνων. Σύμφωνα με αρχαιολογικά ευρήματα, ένας μουμιοποιημένος σκύλος με τα χαρακτηριστικά της ράτσας αυτής, βρέθηκε σε ένα τάφο χιλιάδες χρόνια πριν. 

Οι Αιγύπτιοι αριστοκράτες λάτρευαν αυτούς τους σκύλους, οι οποίοι συμμετείχαν σε αγώνες δρόμου, κυνηγούσαν άγρια θηράματα, για τη διασκέδαση του Φαραώ και θεωρούνταν τόσο σημαντικοί, ώστε απεικονίζονταν σε τοιχογραφίες τάφων, μια τιμή που δινόταν μόνο σε ό,τι ήταν ουσιώδες για την αιωνιότητα του νεκρού. Η αγάπη για αυτήν την ράτσα δεν σταμάτησε εκεί. 

Για αυτούς, δεν ήταν απλώς ένα ζώο, ήταν σύμβολο status, αφιέρωμα στους Θεούς και πιστός σύντροφος στη μετά θάνατον ζωή. Τα σκυλιά αυτά, ήταν άμεσα συνυφασμένα με τη ζωή των αρχαίων Αιγυπτίων. Σημειωτέον πως ακόμα και σήμερα σε πολλά φρουτάκια με αιγυπτιακά θέματα που προσφέρουν τα online casino και οι ξένες στοιχηματικές εταιρείες, το γκρέιχαουντ φιγουράρει σαν βασικό σύμβολο και εικόνα!

Στην Αραβική χερσόνησο γενικά απολάμβαναν προνόμια ασύλληπτα για οποιονδήποτε άλλο σκύλο. Επιτρεπόταν να αναρριχηθούν σε καμήλες και να εισέλθουν σε σκηνές, κάτι που δείχνει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό που λάμβαναν.

Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι υιοθέτησαν και αυτοί τον «βασιλικό» σκύλο. Στην Ελλάδα, τα Γκρέιχαουντ απεικονίζονταν δίπλα σε Θεούς, συμβολίζοντας την ταχύτητα, την ευγένεια και την εξουσία. 

Η γαλήνια, αλλά δυναμική παρουσία του Γκρέιχαουντ ταίριαζε απόλυτα με το ιδεατό του καλού. Δεν ήταν απλώς ένα ζώο, ήταν ένα ζωντανό αριστουργημα. Γι' αυτό και απεικονίζονταν με σεβασμό δίπλα στην Άρτεμη, τη Θεά του κυνηγιού, αλλά και δίπλα στον  Απόλλωνα, τον Θεό του φωτός και της τάξης. 

Σε αγγεία, αγάλματα και ψηφιδωτά, ο Γκρέιχαουντ συμβόλιζε μια τριάδα αρετών: την αιχμηρή ταχύτητα του σώματος, την αξιοπρεπή ευγένεια του πνεύματος και την αδιαμφισβήτητη εξουσία που προέκυπτε από τον συνδυασμό τους.

Οι Ρωμαίοι, από την πλευρά τους, ανέπτυξαν το «coursing», το κυνήγι με όραση (όχι με όσφρηση), που δεν γινόταν για την εύρεση τροφής, αλλά για το θέαμα, για την αγωνία της καταδίωξης, για την απόλαυση στο θέαμα του λαγού να ελίσσεται με απελπισία και του Γκρέιχαουντ να ακολουθεί με γεωμετρική ακρίβεια, να κλείνει τις αποστάσεις με κάθε άλμα, σε μια χορευτική μάχη ζωής και θανάτου. 

Ήταν ένα σπορ δημοφιλές στην αριστοκρατία, που δείχνει πώς η αξία του Γκρέιχαουντ είχε ήδη μετατοπιστεί από το κυνήγι στην αθλητική απόδοση καθαυτή. Ήταν πλέον ένας αθλητής, ο οποίος ηγούνταν της ψυχαγωγίας των μαζών και της δόξας των ευγενών. Μέχρι και σήμερα, σε πολλά σημεία του πλανήτη, το Γκρέιχαουντ είναι ο πρωταγωνιστής σε κούρσες, τις γνωστές κυνοδρομίες. 

Η δοκιμασία και η «αναγέννηση»

Η πορεία του Γκρέιχαουντ δεν ήταν πάντα θριαμβευτική. Τον Μεσαίωνα, η ράτσα πλησίασε επικίνδυνα στην εξαφάνιση, λόγω του λιμού. Όμως, η αγάπη του ανθρώπου για αυτό το εξαίρετο ζώο το έσωσε. Κληρικοί και ευγενείς αναδείχθηκαν οι προστάτες του. Ο Βασιλιάς Howell της Ουαλίας έφτασε στο σημείο να εκδώσει διάταγμα το 10ο αιώνα: ο θάνατος ενός Γκρέιχαουντ τιμωρούνταν με θάνατο!

Αυτή η προστασία άνοιξε το δρόμο για μια νέα χρυσή εποχή. Η Βασίλισσα Ελισάβετ Α' της Αγγλίας καθιέρωσε τους πρώτους επίσημους κανόνες  «hare coursing», δηλαδή το κυνήγι λαγών από τα λαγωνικά, μετατρέποντάς το σε οργανωμένο σπορ, της ανώτερης τάξης.  Ακολούθησε η ίδρυση του πρώτου coursing club το 1776 και η δημιουργία του θρυλικού αγώνα «Waterloo Cup» το 1836, που έγινε το «Super Bowl» της εποχής για τους λάτρεις του σπορ.

Η γέννηση της κούρσας

Η μετάβαση από το coursing στον μοντέρνο αγώνα δρόμου ήταν επαναστατική. Το κλειδί ήταν το μηχανικό δόλωμα («λαγός»). Ο Αμερικανός Charles Munn εισήγαγε αυτή την ιδέα στην Αγγλία, επιτρέποντας τη διεξαγωγή αγώνων σε πίστα, χωρίς την ανάγκη για πραγματικό θήραμα.

Η επιτυχία ήταν άμεση. Η πρώτη επίσημη κυνοδρομία Γκρέιχαουντ πραγματοποιήθηκε στο Belle Vue του Manchester το Ιούλιο του 1926. Μέσα σε λίγους μήνες, το γήπεδο White City, στο Λονδίνο άρχισε να δέχεται πάνω από 100.000 θεατές ανά αγώνα! Η εύκολη πρόσβαση στους αγώνες και οι βραδινές αστικές εκδηλώσεις κατέκτησαν αμέσως την εργατική τάξη. Έγινε το πιο δημοφιλές σπορ στη Βρετανία, με το στοίχημα να λειτουργεί, ως η καρδιά και η ψυχή της βιομηχανίας.

Για να διασφαλιστεί η ακεραιότητα του νέου σπορ, ιδρύθηκε το National Greyhound Racing Club (NGRC) το 1928, θέτοντας κανόνες και προστατεύοντας τα ζώα και το κοινό.

Το Γκρέιχαουντ σήμερα

Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι κυνοδρομίες άρχισαν να χάνουν τη δημοτικότητα τους. Το γεγονός πως οι περισσότεροι μπορούσαν πλέον να στοιχηματίσουν σε ένα πρακτορείο ή να δουν τους αγώνες μέσα από την τηλεόραση, μείωσε το ενδιαφέρον για να παρευβρίσκονται στο γεγονός. 

Παρόλα αυτά όμως, οι κούρσες διατηρούν πιστό κοινό σε όλο τον κόσμο, με την Αυστραλία, τις ΗΠΑ και την Ιρλανδία να πρωτοστατούν. Στην Αγγλία υπάρχουν καθημερινοί αγώνες από το πρωί έως το βράδυ. 

Όπως και να έχει όμως, η σύγχρονη προσέγγιση έχει εστιάσει την προσοχή στην ευημερία των ζώων. Έτσι, ζητήματα όπως οι συνθήκες διαβίωσης, οι τραυματισμοί και η τύχη των σκύλων μετά το πέρας της ‘αγωνιστικής τους περιόδου’ έχουν προκαλέσει αντιδράσεις και έχουν οδηγήσει σε πολύ πιο αυστηρούς κανονισμούς. 

Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως υπάρχει ένα γενικότερο κίνημα για την υιοθεσία των σκύλων, ακριβώς γιατί τα σκυλιά αυτά μπορούν να γίνουν ιδανικά κατοικίδια. Οργανώσεις σε όλο τον κόσμο αγωνίζονται να βρουν σπίτια για τους συνταξιούχους δρομείς, αποκαλύπτοντας ότι πίσω από τον αθλητή υπάρχει ένα υπέροχο μέλος της οικογένειας. Είναι ευγενικά, ήσυχα και καλόβολα σκυλιά που απολαμβάνουν τη ζέστη και την άνεση του καναπέ!